Światłolecznictwo praktyczne POZYCJA NIEDOSTĘPNA

dział:

autor: Taradaj J. >> zobacz inne pozycje autora

wydawca:TECHNOMEX

ISBN:

data wydania:

wymiary:30 x 21 cm; 26 str.

oprawa:

cena: 11.50zł

ilość:

dodaj do koszyka Światłolecznictwo praktyczne POZYCJA NIEDOSTĘPNA

dodaj do schowka Światłolecznictwo praktyczne POZYCJA NIEDOSTĘPNA

Dotychczasowa ocena: 3.13

Oceń książkę:

Światłolecznictwo praktyczne POZYCJA NIEDOSTĘPNA

Książka Światłolecznictwo praktyczne opisuje własności biologiczne, wskazania i dawkowanie światła w poszczególnych pasmach promieniowania, charakteryzuje światłolecznictwo jako dziedzinę medycyny oraz przedstawia aparaturę. Poradnik dla studentów i specjalistów fizykoterapii.

Pierwsze pisemne wzmianki o stosowaniu promieniowania słonecznego pochodzą z papirusów egipskich z około 5000 lat przed naszą erą. Wykonywano wówczas zabiegi poprawiające samopoczucie i kondycje, fizyczną wojowników. Leczniczy wpływ światła stanowił główną podstawą do utrwalenia się powszechnego u starożytnych Egipcjan kultu ognia i słońca. Również w indyjskiej księdze Ayur - Weda z 1800 roku przed naszą erą umieszczono opis terapeutycznych kąpieli słonecznych, które zalecano jako codzienny zabieg higieniczny. W hellenistycznej Grecji ciało zawodników biorących udział w różnych zawodach sportowych oraz igrzyskach olimpijskich było namaszczane olejkami i wzmacniane promieniami świetlnymi. Zabieg ten traktowano początkowo jako rytuał, dopiero później zauważono, że czynność ta wywołuje korzystne zmiany w organizmie człowieka. W starożytnym Rzymie Galenus (201 - 131 przed naszą erą), który będąc znanym lekarzem i właścicielem szkoły gladiatorów nakazywał swym zawodnikom stosować światło, aby odprężyć się psychicznie przed walkami. Kontynuatorem tej idei w Rzymie był Asklepiades (156 - 128 przed naszą erą). Propagował on światłolecznictwo w połączeniu z innymi metodami fizykalnymi, takimi jak natryski, łaźnie i masaż. Także o randze świadomości Starożytnych dotyczącej zależności stanu zdrowia od światła świadczy mitologia, według której Asklepios, grecki bóg sztuki lekarskiej, zwany w Rzymie Eskulapem, był synem Apollina czyli boga słońca.

W średniowieczu nie dbano o higienę, zdrowie, sprawność czy estetykę ciała i dlatego na całe wieki zahamowany został rozwój leczenia, w tym również za pomocą światła.

Przełomem okazało się doniosłe odkrycie w dziedzinie fizyki, jakim było rozszczepienie w roku 1660 przez Izaaka Newtona wiązki światła białego za pomocą pryzmatu.

W wieku XIX nastąpił dalszy olbrzymi postęp w dziedzinie światłolecznictwa. Odkrycie w 1800 roku przez Herschla niewidzialnych promieni podczerwonych, a w 1801 roku przez Rittera i Wollastona promieni nadfioletowych to następne milowe kroki. W tym okresie prowadzono też pierwsze prace nad reakcjami fotochemicznymi zachodzącymi w tkankach żywych pod wpływem promieniowania ultrafioletowego. Powstały pierwsze lampy hakowe, których twórcami byli Davy, Jabłoczkow. W 1895 roku duński lekarz Finsen wykorzystał promienie nadfioletowe w leczeniu gruźlicy skóry.

Wiek XX i XXI to niezmiernie szybki rozwój światłolecznictwa, które stało się podstawową dziedziną w obrębie medycyny fizykalnej. Z pewnością zasługuje na zainteresowanie, ponieważ stanowi skuteczną i co niezmiernie istotne mało inwazyjną metodę terapeutyczną w wielu jednostkach chorobowych.